امروزه تولید قطعات و ادوات با کیفیت به عنوان یک هدف اصلی در صنعت به حساب می آید و تمام تلاش صنعتگران، معطوف به تولید قطعات با کیفیت مناسب شده است. برای رسیدن به کیفیت مناسب باید دو مولفه را در نظر گرفت: صحت و سلامت، صحت یعنی درست اجرا شدن مراحل تولید، در حالی که سلامت به معنی بی عیب بودن قطعات و وسایل است. یکی از مهم ترین راه های کنترل سلامت قطعات، استفاده از تست های غیرمخرب (Non Destructive Test) است. تست های غیرمخرب به مجموعه ای از روش های ارزیابی و تعیین خواص دستگاه ها و قطعات ساخته شده گفته می شود که هیچ گونه آسیب یا تغییری در آن ها ایجاد نکند. پایین بودن هزینه های تست، عدم تخریب قطعات و ادوات و از همه مهم تر سرعت در نتیجه گیری از مزیت های چشمگیر تست های غیرمخرب به شمار می رود. یکی از انواع تست های غیرمخرب، تست ذرات مغناطیسی (Magnetic Particle Test) است که در صنعت از آن به عنوان یکی از روش های پرکاربرد برای تشخیص ناپیوستگی های قطعات فرومغناطیس استفاده می شود. امروزه از تست ذرات مغناطیسی به صورت گسترده برای بازرسی قطعات تولید شده به روش آهنگری، ریخته گری و جوشکاری در صنایعی مانند: خودروسازی، پتروشیمی و هوافضا استفاده می شود. این تست قابلیت اجرا در زیر آب را نیز داشته و لذا از آن برای بازرسی سازه های فراساحل و خطوط لوله مغروق در آب نیز استفاده می شود. در این فرادرس، ابتدا مطالبی درباره انواع استانداردها بیان شده و سپس مطالب مربوط به بازرسی تست های غیرمخرب (ویژگی ها و درجه بندی آن ها) ارائه شده است. در ادامه مبانی تست ذرات مغناطیسی (آهنربا، میدان مغناطیسی و نشت شار مغناطیسی) و روش های مربوط به مغناطیسی کردن و مغناطیس زدایی قطعات، مورد بحث قرار می گیرد. در انتها نیز حدود پذیرش مربوط به ناپیوستگی های کشف شده توسط تست ذرات مغناطیسی از دیدگاه استانداردهای متفاوت مورد بررسی قرار داده می شود.
