یکی از عوامل موثر در رشد چشمگیر و خیرهکننده ورزشکاران و ارتقای سطح کیفیت عملکرد آنها، شناسایی به موقع افراد مستعد (استعدادیابی) در هر رشته ورزشی و پرورش آنها از طریق یک برنامه اصولی و مستمر تا رسیدن به بالاترین سطح قهرمانی است. استعدادیابی را میتوان در گام اول در فرایند پرورش استعدادها و دستیابی به اجرای بهینه ورزشی دانسته و از ارکان مهم برنامهریزی و توسعه در ورزش قلمداد کرد. از منظر متخصصان علوم ورزشی، استعدادیابی، راهی منطقی، کوتاه و مقرون به صرفه برای حضور موفقیتآمیز ورزشکاران در صحنههای بینالمللی است و بدون آن انتظار نمیرود، تلاش دستاندرکاران و بخشهای اجرایی ورزش، موثر واقع شود. استعدادیابی، موضوع تازهای نیست بلکه در کلیه رشتهها از جمله: هنر، موسیقی، تحصیل و ورزش مطرح بوده است. به نظر میرسد آنچه در این مقوله کمتر مورد توجه و تاکید قرار گرفته است، تدوین و پیروی از نظامهای علمی در فرایند استعدادیابی و پیگیری روند شناسایی استعدادها تا کسب نتیجه مطلوب (استعدادپروری) و رسیدن به اوج اجرا است. به عبارت دیگر، استعدادیابی به عنوان یک فرایند نظاممند، مدون و سازماندهی شده، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. برداشتن گامهای جدی و موفق در این زمینه، مستلزم برنامهریزی، اجرا و ارزشیابی و استمرار در فعالیتها تا رسیدن به نتیجه قطعی است. وقتی از تدوین برنامه و ایجاد نظام مشخص برای استعدادیابی سخن به میان میآوریم، منظور طراحی ساختار و تشکیلات است که واحدها و عناصری که تقش کلیدی آنها در این فرایند ضروری است به روشنی مشخص و تعیین شده باشند. علاوه بر آن سهم چارچوب وظایف و نقش هر کدام از آنها در نظام استعدادیابی به طور دقیق مشخص شود و هنگام اجرای هماهنگی و همسویی لازم در فعالیتها مدنظر قرار گیرد. در این آموزش سعی شده است تا مبنا و نظریههای استعدادیابی ارائه و همچنین مدلهای استعدادیابی ورزشی عمومی و اختصاصی از منظر دانشمندان و جوامع مختلف سراسر دنیا معرفی شود. در این فرادرس دانشجویان نحوه ارزیابی استعدادیابی عمومی و اختصاصی هر رشته ورزشی را یاد میگیرند و عوامل دخیل در استعدادیابی عنوان میشود.
