آموزش نگارش – پایه هشتم

مهارت‌های چهارگانه زبانی، مهم‌ترین ابزار ارتباطی هر انسانی محسوب می‌شود. مهارت‌‌های چهارگانه شامل: شنیدن، گفتن، خواندن و نوشتن است. این مهارت‌ها را به دو شکل و با دو معیار می‌توان دسته‌‌بندی کرد که اولین دسته‌‌بندی بر پایه روانشناسی رشد است که مهارت‌ها را به مهارت‌های اولیه (شنیدن و گفتن) و مهارت‌های ثانویه (خواندن و نوشتن) تقسیم‌بندی می‌کند. دسته‌‌بندی دیگر از دل نگرش سیستمی بیرون آمده و مهارت‌‌ها را به دو دسته ورودی (شنیدن و خواندن) و خروجی (گفتن و نوشتن) تقسیم می‌کند. تفاوت مهارت‌‌های اولیه و ثانویه در این است که مهارت‌‌های ثانویه (خواندن و نوشتن) نیازمند یادگیری هستند و از مسیر آموزش‌های هدفمند و ساختارمند به دست می‌آیند. چه بسیار افراد بی‌‌سوادی که شنوندگان و گویندگان قابلی هستند ولی چون از آموزش خواندن و نوشتن بهره‌‌ای نبرده‌‌اند، ارتباط آن‌ها با جهان بی‌‌کران و پهناور نوشتاری قطع شده است و انگار چرخه بی‌‌پایان ورودی، پردازش و خروجی گرداننده جهان است. در نظام زبان، خروجی‌‌ها گفتن و نوشتن هستند، تا چیزی ننویسیم، دیگری نمی‌تواند بخواند. تا نخوانده باشیم، نوشتن، استوار و ورزیده نخواهد بود. با توجه به آنچه در بندهای پیشین گفته شد، ضرورت یادگیری نوشتن و دست‌ و پنجه نرم کردن با کلمه، جمله و متن تا اندازه‌ای روشن می‌‌شود. در زمانه‌ای که عصر اطلاعات و ارتباطات نامیده می‌شود، ورزیدگی در برخورد با داده‌‌های نوشتاری و توان تولید نوشته، اهمیتی انکار‌‌‌نشدنی دارد.

فرادرس

شایان دادبین