در مطالعات برنامه ریزی شهری و منطقه ای، مطالعه عملکرد سیستم ها، پیش بینی شرایط آینده و یا تعیین عدم قطعیت ها در آینده، انتخاب بهترین گزینه برای تغییرات، حائز اهمیت هستند. برای دستیابی به نتایج مذکور، استفاده از روش ها و مدل های کمی (ریاضیاتی، آماری) غیرقابل اجتناب است. از این رو یکی از ابزارهای اصلی برنامه ریزی شهری و منطقه ای، روش های علمی تجزیه و تحلیل در قالب مدل ها هستند که زمینه تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها را به شکل عقلانی فراهم می آورند. اگرچه سیستم شهری به دلیل پویایی حاصل از عملکرد زیر سیستم های مختلف، عاری از جامعیت عقلانی قابل تفسیر است، اما مسائل مطرح در هر یک از زمینه های برنامه ریزی مرتبط را می توان هرچند به شکل ناقص و ساده، با استفاده از مدل های کمی توضیح داد که درک از مساله را بهتر نموده و به عنوان یکی از ابزارهای تصمیم سازی، فرایند برنامه ریزی را تسهیل می نماید. ما در این آموزش قصد داریم تا کاربرد مدل های جمعیتی در شهرسازی را مورد بحث و بررسی قرار دهیم.
