الفبای فارسی و تاریخچه پیدایش آن + سیر تحول (فیلم آموزش رایگان)

الفبای فارسی کنونی، که برای نوشتن زبان فارسی استفاده می‌شود، ریشه در خطوط کهن ایرانی مانند خط میخی فارسی باستان و خط پهلوی دارد. در دوران هخامنشیان، خط رسمی ایران میخی فارسی باستان بود که شامل ۳۶ علامت هجایی بود و در کتیبه‌های سلطنتی کاربرد داشت. پس از سقوط هخامنشیان، خط آرامی در ایران رواج یافت و پایه‌ای برای خط پهلوی شد که در دوران اشکانیان و ساسانیان برای نگارش فارسی میانه به کار می‌رفت. این خط به دلیل ساختار پیچیده، واژه‌نگارها و شباهت برخی حروف، خوانایی دشواری داشت و یادگیری آن نیازمند مهارت زیادی بود. با ورود اسلام به ایران در قرن هفتم میلادی، خط عربی جایگزین خط پهلوی شد، زیرا عربی، زبان دین، علم و حکومت در قلمرو اسلامی بود. با این حال، چون الفبای عربی فاقد برخی از آواهای فارسی بود، ایرانیان برای تطبیق این خط با زبان خود، چهار حرف جدید (پ، چ، ژ و گ) را به آن افزودند. این تغییرات باعث شکل‌گیری الفبای فارسی امروزی شد که به‌ مرور در متون علمی، ادبی و فرهنگی مورد استفاده قرار گرفت. امروزه، الفبای فارسی همچنان سیستم نوشتاری رسمی ایران، افغانستان (دری) و تاجیکستان (تا پیش از تغییر به سیریلیک) است و با پیشرفت فناوری، فونت‌های دیجیتال متعددی برای آن طراحی شده‌اند.

فرادرس

گروه آموزشی هم‌دانش